Doorgaan naar hoofdcontent

Een verrassing op zondag en een muziektip

Het was druk aan de rechterkant van de kerk. Drukker dan aan de linkerkant. Daarom ga ik maar links zitten. Een hoop vreemde gezichten. Tussen de pilaren door zie ik wat bekends, enkele koorleden die een gelegenheidskoortje vormen.

Dan wordt in de opening meegedeeld dat vicaris Woorts voortgaat, in plaats van onze eigen pastoor. Zelf legt hij even later uit, dat hij gisteren onze pastoor sprak die hem tussen neus en lippen door vertelde dat hij eerst hier de mis zou doen, vervolgens in een kerk aan het andere eind van onze parochie, en dan weer terug naar hier voor een doopviering.

Die eerste viering wilde de vicaris wel overnemen want hij is hier ook pastoor geweest.

Ik denk terug aan die tijd lang geleden, twaalf jaar om precies te zijn, dat hij hier pastoor was. Ik had maar eens besloten dat het tijd was om weer eens naar de kerk te gaan. Ik had, ook na mijn doop, nooit zo de behoefte gehad aan, laten we zeggen, de sociale kant van geloof. Eerst probeerde ik het eens bij enkele andere kerken, van de pkn en de christengemeente. Toen toch maar weer naar de kerk waar ik me zes jaar eerder had laten dopen.

Daar zat ik toen tien jaar terug, óók aan de linkerkant. Is dit het nu, dacht ik. Toen hoorde ik een stem in mijn binnenste die zei: 'Bij die andere kerken heb je je hart ook opengesteld, doe je dat hier ook?'. Ik realiseerde me dat de onbevangenheid die ik bij de, voor mij nieuwe kerken had, hier niet meer automatisch had. Misschien omdat ik al dacht te weten wat te verwachten.

Dus ik besloot mijn hart te openen. Voor zover je dat kan besluiten. Dan hoor ik ineens, door mijn eigen gedachten heen, weer de pastoor, vertellend over de Rode Zee. Dat Bijbelverhaal hoort bij Pasen, wat het toen nog net niet was. Het wonderlijke verhaal van de uittocht van het volk van Israël door de Rode Zee. Zelfs velen die, zoals ik, niet met de Bijbel zijn opgevoed, kennen dat verhaal nog wel. Ik herinner me dat ik naar de pastoor zat te kijken, en dacht 'hij gelooft werkelijk wat hij zegt'. En ik zag weer een glimp terug van het geloof waardoor ik me zes jaar eerder had laten dopen.

'Ja maar God', zei ik (in gedachten natuurlijk). 'Leuk zo'n ervaring, maar morgen is het weer voorbij en ben ik weer terug bij af. Ik heb er alleen iets aan als zoiets beklijft.'

'Het zal beklijven', zei God. 'Kom maar terug volgende week, en de week daarna, en de week daarna... Een paar weken zal je het nog voelen, al zal het wel wat afnemen.'

Ik nam me voor de weken die nog restten van de vastentijd te komen. En daarna te kijken hoe het zou zijn bevallen.

Het ging zoals gezegd.

Daar dacht ik allemaal aan, toen ik weer aan de linkerkant in de kerk zat. Nu ging het evangelie* over de zaaier die gezaaid had. Maar 's nachts, toen hij lag te slapen, kwam de duivel en zaaide onkruid tussen het zaaigoed. God, stuur uw heilige geest, bad ik, opdat ik ook nu begrijp wat u mij te zeggen heeft.

Prompt realiseerde ik me dat dat wel iets zou zijn over de balk in je eigen oog. En dat was ook de wending die de preek nam. Over de ellende in de wereld, de voorspellingen van Fatima, en dat we toch allereerst naar onszelf moeten kijken.

Ik heb het geprobeerd maar dat is lastig met zo'n balk in je oog. Beetje troost heb ik van de wetenschap dat ik niet de enige ben die dat probleem heeft.


Ike Ndolo – Riverside

My bones are week in me
And my eyes are closed because of what they’ve seen
I am stuck in smoke and fire
And it’s getting hard to breathe 
My spirit chokes in me
Now I cannot stand,
I am on my knees
Hope is coming again, yeheyey 
Come on down to the riverside
Come on down and get baptized
Come on down to the riverside
Cause we’ve got to die to make it out alive 
His water brings me life,
Renews my soul and returns my sight
My heart was cold as ice
But you made it beat again
My days have turned to night
But you call my name
And get me back for light
Bringing hope back again 
Refrein

* dagelijks evangelie van 23 juli 2017

Populaire berichten van deze blog

15 dingen die niemand aan je vraagt

September Blues. Ik zie net dat ik al in geen drie weken iets geschreven heb hier - waar blijft de tijd? Het nieuwe schooljaar is inmiddels van start. Bud is naar HAVO 4 - helaas is hier nog geen VWO onderwijs op reisafstand voor kinderen met autisme (pas vanaf HAVO 3 en jonger - ouch).

Drie weken geleden is mijn schoonvader geopereerd aan zijn slokdarm. Het was een grote operatie en natuurlijk heel spannend. Bud verraste ons door twee keer 's avonds alleen op ziekenbezoek te gaan. Het ziekenhuis is hier maar 4 km vandaan. Maar hij moest wel in het donker fietsen (eh..., moet hij dat 's ochtends naar school niet ook?). Kortom we waren best trots op zijn zelfstandigheid en zijn medeleven. Hij is wel een keer naar huis gestuurd na vijf minuten, omdat het bezoekuur voorbij was. Dat was lastig bij te houden, omdat hij steeds op een andere afdeling lag. De IC en de MC hebben ruime tijden maar zodra de patient naar de 'gewone' afdeling gaat (low care of no care - maar zo noe…

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…