Doorgaan naar hoofdcontent

Een verrassing op zondag en een muziektip

Het was druk aan de rechterkant van de kerk. Drukker dan aan de linkerkant. Daarom ga ik maar links zitten. Een hoop vreemde gezichten. Tussen de pilaren door zie ik wat bekends, enkele koorleden die een gelegenheidskoortje vormen.

Dan wordt in de opening meegedeeld dat vicaris Woorts voortgaat, in plaats van onze eigen pastoor. Zelf legt hij even later uit, dat hij gisteren onze pastoor sprak die hem tussen neus en lippen door vertelde dat hij eerst hier de mis zou doen, vervolgens in een kerk aan het andere eind van onze parochie, en dan weer terug naar hier voor een doopviering.

Die eerste viering wilde de vicaris wel overnemen want hij is hier ook pastoor geweest.

Ik denk terug aan die tijd lang geleden, twaalf jaar om precies te zijn, dat hij hier pastoor was. Ik had maar eens besloten dat het tijd was om weer eens naar de kerk te gaan. Ik had, ook na mijn doop, nooit zo de behoefte gehad aan, laten we zeggen, de sociale kant van geloof. Eerst probeerde ik het eens bij enkele andere kerken, van de pkn en de christengemeente. Toen toch maar weer naar de kerk waar ik me zes jaar eerder had laten dopen.

Daar zat ik toen tien jaar terug, óók aan de linkerkant. Is dit het nu, dacht ik. Toen hoorde ik een stem in mijn binnenste die zei: 'Bij die andere kerken heb je je hart ook opengesteld, doe je dat hier ook?'. Ik realiseerde me dat de onbevangenheid die ik bij de, voor mij nieuwe kerken had, hier niet meer automatisch had. Misschien omdat ik al dacht te weten wat te verwachten.

Dus ik besloot mijn hart te openen. Voor zover je dat kan besluiten. Dan hoor ik ineens, door mijn eigen gedachten heen, weer de pastoor, vertellend over de Rode Zee. Dat Bijbelverhaal hoort bij Pasen, wat het toen nog net niet was. Het wonderlijke verhaal van de uittocht van het volk van Israël door de Rode Zee. Zelfs velen die, zoals ik, niet met de Bijbel zijn opgevoed, kennen dat verhaal nog wel. Ik herinner me dat ik naar de pastoor zat te kijken, en dacht 'hij gelooft werkelijk wat hij zegt'. En ik zag weer een glimp terug van het geloof waardoor ik me zes jaar eerder had laten dopen.

'Ja maar God', zei ik (in gedachten natuurlijk). 'Leuk zo'n ervaring, maar morgen is het weer voorbij en ben ik weer terug bij af. Ik heb er alleen iets aan als zoiets beklijft.'

'Het zal beklijven', zei God. 'Kom maar terug volgende week, en de week daarna, en de week daarna... Een paar weken zal je het nog voelen, al zal het wel wat afnemen.'

Ik nam me voor de weken die nog restten van de vastentijd te komen. En daarna te kijken hoe het zou zijn bevallen.

Het ging zoals gezegd.

Daar dacht ik allemaal aan, toen ik weer aan de linkerkant in de kerk zat. Nu ging het evangelie* over de zaaier die gezaaid had. Maar 's nachts, toen hij lag te slapen, kwam de duivel en zaaide onkruid tussen het zaaigoed. God, stuur uw heilige geest, bad ik, opdat ik ook nu begrijp wat u mij te zeggen heeft.

Prompt realiseerde ik me dat dat wel iets zou zijn over de balk in je eigen oog. En dat was ook de wending die de preek nam. Over de ellende in de wereld, de voorspellingen van Fatima, en dat we toch allereerst naar onszelf moeten kijken.

Ik heb het geprobeerd maar dat is lastig met zo'n balk in je oog. Beetje troost heb ik van de wetenschap dat ik niet de enige ben die dat probleem heeft.


Ike Ndolo – Riverside

My bones are week in me
And my eyes are closed because of what they’ve seen
I am stuck in smoke and fire
And it’s getting hard to breathe 
My spirit chokes in me
Now I cannot stand,
I am on my knees
Hope is coming again, yeheyey 
Come on down to the riverside
Come on down and get baptized
Come on down to the riverside
Cause we’ve got to die to make it out alive 
His water brings me life,
Renews my soul and returns my sight
My heart was cold as ice
But you made it beat again
My days have turned to night
But you call my name
And get me back for light
Bringing hope back again 
Refrein

* dagelijks evangelie van 23 juli 2017

Populaire posts van deze blog

Het probleem van ijdelheid

IJdelheid. Mijn favoriete foute onderwerp. Het zet je zo lekker op het verkeerde been, vooral als er in verband met geloof over wordt gesproken. Dat je niet mooi zou mogen zijn. Sterker nog, dat je niet mooi bént. Dat je daarom allemaal ijdele = zinloze dingen moet doen om er tóch mooi uit te zien. Van de buitenkant. De binnenkant kunnen we tenslotte niet zien.

Ik heb er eerder over geschreven:

IJdelheid, alles ist eitel
'Waar voorgaande generaties opgroeiden met angst voor ijdelheid, de christelijke hoofdzonde, groeien huidige generaties op met de ijdelheid zelf.'IJdelheid der ijdelheden
'Het is juist de ijdelheid, het laagje vernis, dat verbloemt hoe het echt met ons gaat.' 'Dat kan een mooi of een lelijk laagje zijn, als er maar geen zonlicht doorheen komt.'IJdelheid
'IJdelheid gaat over zelfhaat. Je haat het gezicht in de spiegel, de jeugdpuistjes, het overgewicht of de rimpels. Deze haat groeit en wordt in onze omgeving vaak meer gevoed dan afgezwakt, w…

Muziek op Zaterdag

Dit vind ik zo mooi. De verloren gewaande zoon die met spijt in zijn hart terugkomt, zich niet waardig voelt zijn familie onder ogen te komen.

Vergeving is soms een niet goed begrepen iets. We vinden dat 'sorry' zeggen genoeg moet zijn. Of we vinden dat 'sorry' zeggen nooit genoeg kan zijn. Wat goed is te beseffen, is dat vergeving pas nodig is als er echt iets vervelends gebeurd is. Als je op iemands tenen bent gaan staan hoef je niet uitvoerig op je knieën vergeving te vragen. Maar het gaat hier niet om een vluchtig 'sorry', wat in zo'n geval genoeg zou zijn. Als je echt iets ergs hebt gedaan, is 'sorry' zeggen en misschien niet eens wachten op antwoord, niet genoeg.

Zo is de situatie tussen ons en God ook. 'Sorry' roepen en gewoon verder gaan met de dagelijkse bezigheden alsof er niets is gebeurd, is niet genoeg. God vraagt om overgave. Dit is goed te zien in dit beeld van 'de verloren zoon'.

Een lied dat ik mooi bij dit thema vin…