Doorgaan naar hoofdcontent

Over tijdschriften vol mannen, bikini's en diëten

Albasten beker met drankje en takje citroenmelisse erin

Mijn moeder zei altijd je kan zelf kiezen.

Maar dan moet je wel weten waartussen. De grootste rijkdom krijg je in overvloed aangeboden via media en tv, maar waar vind je antwoord op de diepere levensvragen?

Ik bladerde vorige week in de wachtkamer van de orthodontist door enkele tijdschriften (telefoon vergeten ...). Vroeger vond ik de Cosmo leuk, dus die las ik, en de Cosmo 15, die was nieuw voor mij. 


In de Cosmo 15 vielen op:

  1. enkele bewerkelijke dieetrecepten
  2. een advertentie voor een bikini bestaande uit drie kleine lapjes
Je zal toch jong zijn en je verplicht voelen dat aan te trekken. Het lijkt soms alsof iedereen aan die modetrends meedoet. En om op die leeftijd niet mee te doen en je eigen plan te trekken moet je wel heel sterk in je schoenen staan, en welke tiener staat dat? Je zou bijvoorbeeld katoenen bikini's kunnen breien, zoals ik vroeger deed.

Ik spring in een zwart-geel gestreept bijen-badpak dat ik ooit bij Fiorucci heb gekocht van een vijf meter hoge rots.
Dit ben ik in een geel met zwart gestreepte wespenbadpak van Fiorucci, duikend van een vijf meter hoge rots. De foto is een beetje vaag want hij is al best wel oud, maar het geeft wel iets aan over de mode uit die tijd.

In de 'gewone' Cosmo stonden:

  1. horloges ingelegd met edelstenen van meer dan 10.000 euro;
  2. hotelkamers op aanlegsteigers in zee van duizenden euro's per nacht.
  3. een interview met de 'hunk van de maand' die uitlegt dat hij niet wil trouwen 'omdat de meeste mensen toch scheiden'. Bovendien is hij 'nooit thuis en altijd aan het werk'. Maar hij heeft wel een vriendin.
Gezellig vooruitzicht voor die vriendin. Maargoed, ze zal er wel eenzelfde levensstijl op na houden. Ik blader somber verder tot ik een compositie van wintergroenten tegenkom, van één spruit met 20 andere groenten. Ook hier bewerkelijke dieetrecepten. Ik zie vriendin dat al voor vriend koken om dan te horen te krijgen dat hij wat later komt want 'zaken gaan voor'. Ach, dat geeft niet, van die ene spruit wordt ze niet dik en al eet ze zíjn spruit erbij op, dan nog niet.

Het recept 'minikini - dieet - dure auto': voor wie knap en rijk is.


Maar hoe staat het met liefde? Tijd en aandacht? Trouw? Komen die waarden ook nog voor in de modevoorschriften van vandaag?

Nou begrijp ik de aantrekkelijkheid van luxe wel, en ook van een jong en slank lichaam, maar de meesten van ons blijven niet lang mooi in minitriangels (al kan rijkdom daar wel een beetje bij helpen denk ik, of dat je Doutzen Kroes heet). Bovendien, tot welke leeftijd wil jij die dingen blijven dragen, misschien stiekem hopend dat die man die zich niet wil binden, toch blijft?

En hoe valt die obsessie met materiële rijkdom en een eeuwig jong en strak uiterlijk eigenlijk te rijmen met de emancipatiestrijd die onze moeders en oma's voerden?

De dochters van emancipatiemoeders, die voorgeschoteld kregen dat schoonheid niet belangrijk is, zouden toch juist níet naar 'plastic' oplossingen moeten grijpen? Zij zouden toch bevrijd moeten zijn van de obsessie met fysieke schoonheid?

Het mysterie van de schepping zegt ons dat vrouwen schoonheid hebben meegekregen al sinds het begin van onze schepping. Zouden vrouwen, als ze zich daar wat meer bewust van zouden zijn, zich niet veel minder snel laten verleiden zo negatief over zichzelf te denken?

Dat ontkennen, om vervolgens het zogenaamde gemis aan schoonheid aan te vullen met plastic surrogaten en dure mode, kan toch nauwelijks vooruitgang genoemd worden.

Ben jij liever rijk en knap, eventueel met kunstgrepen?

Of geniet je van natuurlijke schoonheid, die niet alleen in de wereld weerspiegeld wordt, maar ook in jou?

Tijdschrift bij de orthodontist

Populaire posts van deze blog

Het probleem van ijdelheid

IJdelheid. Mijn favoriete foute onderwerp. Het zet je zo lekker op het verkeerde been, vooral als er in verband met geloof over wordt gesproken. Dat je niet mooi zou mogen zijn. Sterker nog, dat je niet mooi bént. Dat je daarom allemaal ijdele = zinloze dingen moet doen om er tóch mooi uit te zien. Van de buitenkant. De binnenkant kunnen we tenslotte niet zien.

Ik heb er eerder over geschreven:

IJdelheid, alles ist eitel
'Waar voorgaande generaties opgroeiden met angst voor ijdelheid, de christelijke hoofdzonde, groeien huidige generaties op met de ijdelheid zelf.'IJdelheid der ijdelheden
'Het is juist de ijdelheid, het laagje vernis, dat verbloemt hoe het echt met ons gaat.' 'Dat kan een mooi of een lelijk laagje zijn, als er maar geen zonlicht doorheen komt.'IJdelheid
'IJdelheid gaat over zelfhaat. Je haat het gezicht in de spiegel, de jeugdpuistjes, het overgewicht of de rimpels. Deze haat groeit en wordt in onze omgeving vaak meer gevoed dan afgezwakt, w…

Muziek op Zaterdag

Dit vind ik zo mooi. De verloren gewaande zoon die met spijt in zijn hart terugkomt, zich niet waardig voelt zijn familie onder ogen te komen.

Vergeving is soms een niet goed begrepen iets. We vinden dat 'sorry' zeggen genoeg moet zijn. Of we vinden dat 'sorry' zeggen nooit genoeg kan zijn. Wat goed is te beseffen, is dat vergeving pas nodig is als er echt iets vervelends gebeurd is. Als je op iemands tenen bent gaan staan hoef je niet uitvoerig op je knieën vergeving te vragen. Maar het gaat hier niet om een vluchtig 'sorry', wat in zo'n geval genoeg zou zijn. Als je echt iets ergs hebt gedaan, is 'sorry' zeggen en misschien niet eens wachten op antwoord, niet genoeg.

Zo is de situatie tussen ons en God ook. 'Sorry' roepen en gewoon verder gaan met de dagelijkse bezigheden alsof er niets is gebeurd, is niet genoeg. God vraagt om overgave. Dit is goed te zien in dit beeld van 'de verloren zoon'.

Een lied dat ik mooi bij dit thema vin…